Η αναμονή Ι

Μήπως τελικά η ανάγκη μας να είμαστε με κάποιον
είναι τελικά μία ψευδαίσθηση;
Μήπως αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι να φαίνεται ότι είμαστε με κάποιον;
Να φαίνεται δηλαδή πως δεν είμαστε μόνοι;
Άραγε αυτό είναι τελικά που φοβόμαστε;
Την μοναξιά;
Αλλά όταν (θα) είσαι με τον λάθος άνθρωπο
τον άνθρωπο που δεν είναι για σένα
αλλά είναι με εσένα
τότε θα νιώσεις την πραγματική μοναξιά
και δεν θα τη νιώθεις απλά
θα την βιώνεις
Μήπως αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο εαυτός μας;
όχι καθόλου εγωιστικά δεν το λέω
απλά πολλές φορές ίσως δίνουμε παραπάνω αξία
σε κάποιον που θα θέλαμε να είναι μαζί μας
παρά σε αυτόν που είναι πάντα μαζί μας
και είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
και πρέπει να τον αγκαλιάσουμε
τόσο σφιχτά που δεν θα έχει ανάγκη
από μία ξένη, ρηχή αγκαλιά
γιατί τότε θα είναι που δεν θα τη χρειάζεσαι πλέον.
αυτό που ίσως ψάχνεις αυτή τη στιγμή
θα σου δοθεί όταν σταματήσεις να το ψάχνεις
γιατί όταν δώσεις στον εαυτό σου αυτό που του αξίζει
θα το λάβεις κιόλας αργά ή γρήγορα
γιατί δεν θα δεχτείς τίποτα λιγότερο από αυτό που σου αξίζει.
Άραγε αξίζει η αναμονή;

Μαρία Παπανδρέου